Είχα κάποτε μια αγάπη

Στο πρώτο μας φιλί. Στα κρυφά μας ραντεβού και στα επίσημα Σαββατιάτικα. Στις αμήχανες στιγμές που σε έφερνα και με έφερνες. Στους τρελούς χτύπους της καρδιάς και στις κλεφτές μας ματιές γεμάτες όνειρα που πιστεύαμε θα πραγματοποιήσουμε. Στις άδειες αίθουσες του σχολείου που ψάχναμε για να
αγκαλιαστούμε. Στον πρώτο έρωτα τον αθώο, τον αξέχαστο. Είχα κάποτε μια αγάπη, την πρώτη αγάπη. Αυτή που σε όλους έχει μείνει αξέχαστη κι ας μην ήταν η πιο δυνατή.
Είχε κάτι το ιδιαίτερο, το σημαντικό. Αυτή η όμορφη ντροπή, αυτά τα χέρια που ήταν πάντα πιασμένα, το βλέμμα που δεν ξεκολλούσες από πάνω της καθώς έφευγε, μέχρι την τελευταία στροφή… Τι όμορφη εικόνα. Η συντροφιά και μια αγκαλιά αρκούσαν στο να χαρακτηρίσει την ημέρα σου τέλεια. Είχες την ιδέα πως δε θα τελειώσει ποτέ, πως είσαι τόσο τυχερός που βρήκες τον άνθρωπο που θα ζήσεις αιώνια.
Μα η ζωή είναι ανώμαλος δρόμος κι εσύ δεν το γνώριζες. Δε στο χε πει κανείς. Δε χρειάστηκε. Σιγά σιγά εμφανίζονταν τα πρώτα πετραδάκια στις άκρες του αλλά εσύ ανέμελα σφύριζες στο ρυθμό της καρδιάς μη δίνοντας σημασία. Καλά έκανες. Η ζωή κρύβει κινδύνους και κάποιες φορές χρειάζεται η άγνοια τους για να ζήσεις σε όλο σου το πετσί κάτι τέτοιο. Αυτή την τόσο ρομαντική ιστορία. Ένα παραμύθι που ζητάει από τους πρωταγωνιστές απόλυτη αφοσίωση κι αιώνια αγάπη.
Εσύ όμως το έζησες και νιώθεις τυχερός. Ακόμα την συναντάς και κάθε φορά συνειδητοποιείς ότι κάτι έχει μείνει μέσα σου για εκείνον. Κάτι τρυφερό, ακόμα αθώο και γλυκό γιατί ξέρεις ότι ήταν κάτι το αληθινό. Αυτή η πρώτη μικρή αγάπη.
Αντώνης Πουλινάκης