Σιγά σιγά, θα μάθω να ζω χωρίς εσένα.

Κλείσε τα μάτια
και πες μια καληνύχτα..
Αγκάλιασε με τη σκέψη σου
το πρώτο φως της μέρας..
Κι όταν αυτό έρθει,
βγες έξω και χάιδεψε τα λουλούδια
της αυλής σου..
Κι εγώ θα έρθω και θα σε φιλήσω
για τελευταία φορά..
Και μετά θα μάθω να ζω
χωρίς εσένα,

αν και θα παρακαλούσα
να μην έφευγες ποτέ..

Η καρδιά μου θα κάνει
αυτό που πρέπει.
Θα σε θυμάται πάντα..
Θα σκιρτίζει για σένα..
Θα νιώθει το κενό
που άφησες πίσω σου..
Και πάντα θα πονάει..
Αλλά ο ήλιος που θα βγαίνει το πρωί,
θα μου δίνει μια νέα ελπίδα.
Ένα νέο στόχο ζωής.
Θα με οδηγεί σε μια νέα αρχή.
Και οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια,
θα περνούν κι εγώ κάθε μέρα,
σιγά σιγά, θα μαθαίνω να ζω
χωρίς εσένα..
Σιγά σιγά θα μαθαίνω
πως δε πάψω ποτέ να σ’ αγαπώ..
Και θα ελπίζω πως ο ήλιος που θα βγει το πρωί, θα κάνει τη δουλειά του..
Τζούλια Παπά