"Η υπερανάλυση φέρνει τη παράλυση"

Εμείς οι άνθρωποι συχνά έχουμε την τάση να αναλώνουμε τον ευατό μας σε πολλές σκέψεις για την κάθε κατάσταση που βιώνουμε στη ζωή μας.

Σκέψεις επί σκέψεων και αμέτρητες θεωρίες φέρνουμε στο μυαλό μας για το καθετί! Προσπαθούμε να αναλύσουμε τη κάθε συμπεριφορά και κίνηση των διπλανών μας.

Εναγωνίως προσπαθούμε να καταλάβουμε το "γιατί". Γιατί
συνέβη σε εμάς η κάθε αναποδιά... Γιατί μας φέρθηκαν αχάριστα ή άδικα κάποια κοντινά μας πρόσωπα.

Φυσικά όταν μας συμβαίνει κάποιο απρόοπτο στη ζωή μας σχετικά με την εργασία μας για παράδειγμα, δεν γίνεται να μη μας προβληματίσει και πολύ περισσότερο να μη μας αγχώσει.

Προφανώς θα κάνουμε σενάρια για την επόμενη μέρα και την επόμενη κίνηση μας γιατί πρόκειται για θέμα βιοπορισμού. Εκεί λοιπόν δικαιολογημένα αναλύουμε και καταστρώνουμε σχέδια, αν και εκεί χρειάζεται μέτρο το άγχος και η ανάλυση γιατί μπορεί να μπλοκάρουμε ολοσχερώς και κάνουμε λάθη που καμιά φορά να είναι και ανεπανόρθωτα!

Όμως όταν προσπαθούμε να αναλύσουμε τις συμπεριφορές των ατόμων που μας φέρθηκαν με τρόπο που δεν μας άξιζε, είτε άδικο, είτε αχάριστο, είτε οποιαδήποτε τρόπο που προσέβαλε τη προσωπικότητα μας, τότε μάλλον χάνουμε πολύτιμο χρόνο και κόπο για να εξηγήσουμε κάτι το οποίο εάν ήταν σωστό θα περιμέναμε να συμβεί και ούτε θα μας ξάφνιαζε, ούτε θα μας στεναχωρούσε!

Δεν θα πρέπει καν να προσπαθούμε να αναλύσουμε την συμπεριφορά ατόμων που καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη μας και απέδειξαν με τον όποιο τρόπο πως δεν έχουν θέση στη ζωή μας. 

Εάν εμεις έχουμε φερθεί με άψογο τρόπο και έχουμε δώσει τη ψυχή μας για φίλους, ή σύντροφο και εκείνοι μας πρόδωσαν και φέρθηκα σαν αντικείμενα και όχι σαν ανθρώπους τότε απλά δεν μπαίνουμε καν στην διαδικασία να σπαταλήσουμε δεύτερες σκέψεις για τέτοιους μισάνθρωπους. Εφόσον δεν κατάλαβαν και δεν εκτίμησαν την προσωπικότητα μας όσο ήταν δίπλα μας, τότε η θέση που τους αξίζει είναι μόνο στο παρελθόν και στο μυαλό μας μόνο στο φάκελο των "κακών αναμνήσεων"και "παθημάτων".

Επίσης υπάρχει και άλλου είδους ανάλυση των καταστάσεων που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι... Αυτή που όταν μπαίνει κάτι καινούργιο στη ζωή μας, όπως ένα νέο έρωτα ή ένα φίλο/η, ή μία νέα τάξη πραγμάτων, έχουμε την τάση να το αναλύουμε και να το αντιμετωπίζουμε με φόβο.

Φυσικά ό,τι καινούργιο μας δημιουργεί ερωτήσεις και εν μέρει ανασφάλειες, αλλά και αν μας κατακλύσουν οι σκέψεις και προπαντώς οι φόβοι τότε το παιχνίδι το χάνουμε!

Μάθαμε να αναλύουμε και να εκλογικεύουμε τα πάντα και ειδικά τα συναισθήματα μας... Μα είναι ανόητο να προσπαθούμε να εξηγήσουμε με τη λογική τα συναισθήματα....

Τα συναισθήματα είναι για να παρασέρνουν και να ενθουσιάζουν, η λογική όμως μπορεί να σκοτώσει και τον ενθουσιασμό και το οποιαδήποτε συναίσθημα χαράς!

Η λογική είναι ειδική για να βγάζει αποτελέσματα για δεδομένα σαν τα μαθηματικά ένα πράγμα.... Μα οι άνθρωποι δεν είναι δεδομένα ούτε αλγόρυθμοι... Δεν μπαίνουν σε καλούπια, δεν έχουν manual, άρα δεν γίνεται να βγάλουν και λογικά αποτελέσματα.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο και λογικό στις σχέσεις των ανθρώπων..

Ο καθένας έχει τις δικές του νόρμες και πεποιθήσεις,όνειρα και "θέλω'... Εάν ταιριάζουν με α δικά μας τότε σίγουρα θα έχουμε μία καλή επικοινωνία και οποιαδήποτε είδους σχέση... 

Μόνο όμως μέσα από την ανταλλαγη απόψεων θα μάθουμε όλα αυτά αλλά εαν προσπαθήσουμε από την αρχή να αναλύσουμε τη προσωπικότητα του άλλου, τότε δεν έχει κανένα νόημα και κανένα μέλλον...

Έτσι λοιπόν το συμπέρασμα είναι η υπερανάλυση συναισθημάτων και ανθρώπων φέρνει την παράλυση των σχέσεων.... 

Της Σόφης Βαφάκου

Συνεργάτης Ψυχολογικού Φάρου